Tussendoortje

Vanmiddag kreeg ik te horen van chris dat de karpers alweer lekker bovenin lagen, te genieten van de warmte.. Eenmaal thuisgekomen van het werk en even een snel chineesje gegeten bij mn vriendin kon ik het toch niet laten, vliegenhengel in de auto, net erbij en rijden! Aangekomen op de plek zag ik eerst weinig vis.

Toch maar beetje heen en weer lopen en daar zag ik de eerste welling van onder de plompen vandaan komen, daar lag er een! Aangeworpen met een olive carpbolletje, maar geen reactie.. Dit schouwspel herhaalde zich een keer of 3.

Afgelopen weekend was ik nog wat bollen aan het binden geweest en ik keek wat er zoal in mn tasje was terechtgekomen, ik koos voor de zacht roze. Deze viel beter op tussen deze groene massa van plompen en andere waterplanten.

Eenmaal aangeknoopt keek ik weer eens in de rondte en zag pal in het midden van het plompenveld een hoop bombarie onder een aantal bladeren.. Het bleef maar gaan en ik dacht, dit is mn kans, gooien, landen, het bolletje (van flink formaat) zonk erg mooi langzaam naar beneden. even gebeurde er niks, maar toen schoot de verklikker als een raket de diepte in!! slaan, HANGEN! De vis vloog dwars door de plompen en liet me alle hoeken van dit stukje kanaal zien! Na een tijdje kwam hij naar de kant, een spiegel, Yes!

Toen ik het schepnet eronder schoof sloeg hij nog een paar keer met zn staart om mij ook op een nat pak te trakteren, maar ik had hem! Hup op de kant, helaas niemand op het anders zo drukke fietspad te bekennen, dus maar een fotootje op het gras. Net even de lengte aan de hand van de hengel nagemeten, kom ik toch op ong 84cm! echt een heerlijke vis, wat heb ik genoten!

groetjes Thomas

Tags: carpbol, carpbol early girl, Thomas

Vliegvissen op karper, puur genieten!

Voorzichtig struin ik langs het water. Alhoewel het weer bij lange na niet zo lekker is als afgelopen week met een graadje of 14 en een flinke kabbel op het water, is het vandaag genieten. M’n McLean Seatrout and Specimen Weigh Net op de rug, spiegelreflex erbij, de #7 lat in de hand met een beetverklikkertje en iets daaronder een carpbolletje aan het eind en struinen maar. Zoeken naar bewegende rietstengels, kleine rimpelingen in het kabbelende water, of misschien wel cruisende karper als ze hoog zitten. De polaroid is een must. Af en toe stop ik ff werp het bolletje tegen de rietrand en laat het langzaam meedeinen langs het riet met de golven. En dan uit het niets gaat de verklikker onder, heel eventjes maar en hop ze komt weer boven. Shit te laat, wat zijn ze toch snel.
Niet veel later zie ik links van me onder een overhangende struik een klein kolkje. Het werpen gaat lekker en ik waag het erop. De bol belandt een mooi stuk onder de boom maar de beetverklikker hangt nog in een tak. Laten liggen Ed, als er een aanbeet volgt trek ik hem er wel uit. En voor ik me bedenk hoe, zie ik al een flinke kolk verschijnen, deze is voor mij en ik sla aan, hangen…..en gaan! Oeff dit is al weer een tijdje geleden, wat zit er toch een kracht in zo’n karper, dit is genieten! Geconcentreerd verloopt de dril met een paar linke manoeuvres door rietkragen en langs takken, maar de leader houdt het. En na pakweg 8 minuten draait de vis het net in die ik ondertussen klaar had gelegd. Mooie dikke vis, volgens mij al vol met kuit, ziet er goed uit zo! Snel weeg ik hem via het net (zit standaard in de Mclean netten die wij verkopen en juist voor karper vind ik dit prettig) die 7,5 kg aangeeft, 15 pond, een mooie vis, ik ben er bij mee! Nummer 1 van 2010 is een feit.

Ik voel dat er meer in zit vandaag en besluit nog een tijdje door te gaan. Na enkele hoekjes en rietkragen te hebben afgevist zie ik een mooie karper komen. Ik gok dat de vis naar de punt van de rietkraag trekt en werp daar de carpbol dus heen. Door de zon die nu even kort schijnt kan ik alles volgen. Machtig toch zo, het blijft me doen denken aan de avonturen op de flats in Tobago, Bonaire, etc. Op een of andere manier heeft het veel verwantschap met elkaar. Geduld is een schone zaak bij het vliegvissen op karper, net als het weten van de juiste stekken, het leren herkennen van karper, die veel meer van zich laat zien dan menigeen denkt, maar ook juist vaak onzichtbaar is terwijl ze er wel zitten, een sterke gelijkenis met het vliegvissen op bonefish. Wat heb ik uren op de flats gestruind, wachten op die ene schim. En ook vandaag zijn er al weer behoorlijk wat meters gemaakt. Het maakt je soms moedeloos, maar vandaag niet, alles voelt goed. Ik zie de vis komen. De adrenaline pompt door me lichaam, dis geen verkeerde vis! Langzaam zet ik me schrap om aan te kunnen slaan. 1 meter, de vis ziet het bolletje en wordt achterdochtig, je ziet het gebeuren. Eerst zwemt de karper weg, dit doen ze wel vaker, maar dan draait ie weer, richting m’n bol, nu echt recht erop af, 50 cm, 25 cm, 10 cm, gaan jongen, gaan! De big kust hem, pak hem dan, kom op!
Maar nee hoor, hij draait en zwemt rustig weg, dat was het dan, hmmm Ook dit is karpervissen, het hoort er allemaal bij. En ietwat teleurgesteld ga ik weer verder. En na een half uurtje, uit het niets, langs een rietkraagje, schiet de beetverklikker weg, ik sla aan, hangen, puur genieten! Wat een heerlijke middag.

Tags: carpbol, carpbol early girl