Het afgelopen weekend stond vol met verplichtingen en op zondag avond zag ik de regenbogen van Sander voorbij komen en de karpers van Edwin en nog vele andere vangsten en het maakte me behoorlijk kriechel dat ik niet naar het water kon. Dat gevoel was er al zaterdag middag toen ik in de auto zat naar de eerste afspraak, mijn humeur was wat down.

Maandag begin ik altijd om 13.00 uur en dus besloot ik het erop te wagen, uiteraard was het weer bij lange na niet zo mooi als in het weekend, althans dat gaf internet aan. Toch vroeg opgestaan en besloten om achter de karpers aan te gaan. Eerst naar mijn schubkarper stek waar ik het tot nu toe nog niet geprobeerd had. Het water is daar dieper en pas later in het seizoen laten de karpers zich in de ondieptes zien en in het oppervlak. Qua activiteit viel het een beetje tegen, in vergelijking met vorig jaar behoorlijk. Weer de auto in gesprongen en op naar een ondiepe sloot bij mij in de buurt waar ik weet dat er graskarpers zitten. Het gras was het afgelopen weekend gemaaid en er waren behoorlijk wat graskarpers actief met het grazen in het oppervlak. Ik bond een chartreuse carpbol aan en zag gelijk een groepje kleine graskarpers over de bodem van een ondiep stuk aan komen schuifelen. Ik wierp 2 meter voor de leider van de groep en liet het bolletje tot op de bodem zinken. Vanwege de kleur zag ik duidelijk de carpbol liggen en kon zo het bolletje in een lijn brengen met de zwemrichting van de karper. De leider van de groep naderde de bol en ik zag hem als een stofzuiger het bolletje naar binnen zuigen, een seconde later trok ik mijn #7 krom op de eerste graskarper van het seizoen. Een heerlijk gevoel om zo op zicht een karper te kunnen vangen. Een kleintje van 14 pond kon ik op de plaat zetten.

Daarna nog 2 maal een losser gehad maar ik vond het mooi geweest. Mijn ogen waren bloedrood en jeukerig en mijn keel begon ook al te kriebelen. Door dat gras heen banjeren en al dat gemaaide gras doet niet echt goed als je je hooikoorts tablet bent vergeten te nemen ☺ In de auto even snel een sms-je naar Pieter Bas om te vertellen dat de karpers actief waren. In de auto terug van mijn werk belde ik PB op en die had net een mooi exemplaar van 16 pond terug gezet. Fijn slootje en een uitdagende sport, die graskarpers kunnen best lastig zijn om te haken. Tot op de fair!!! Brian & PB

—–

En dan het verhaal van de 3 missers, want dat was me wat. Zondagmiddag. Paul is met vriendin op stap en ik sluip even het huis uit. Niet veel later sta ik op een veelbelovend stekje te kijken of er wat cruisers zijn. En ja hoor de een na de ander komt langs. Dit is het moment. Eindelijk heb ik het rijk hier voor mij alleen en er zit karper, grote karpers. Niet normaal zulke grote karpers. Dus ik besluit het erop te wagen en te wachten of er een bullebak langskomt. Na 15 minuten zie ik links van me een schub, wat een beest, ik sta perplext. Zal die? Snel gooi ik de carpbol ervoor. Zie de vis rustig verder zwemmen, raak m’n oog op de bol kwijt en even gebeurt er niks. ‘t zal wel weer een wijgeraar zijn, maar dan gebeurt het. Een kort rukje aan de strike indicator, even een schokje en plop weg vliegt de verklikker schuin onder water. Wat hard, wat snel, hoezo rustige aanbeten? Ik sla aan en de Loop Cross S1 #8 staat goed krom, de lijn giert ervan af, de backing zie ik al verschijnen en weg gaat de vis, wat een gevecht. Dit gaat nog 6 a 7 minuten door, langs bomen, door rietvelden, maar telkens houd ik de vis. Hte net ligt klaar en ik sta te trillen op m’n benen. Kon wel eens een recordvis zijn. In ieder geval een dikke dertigponder, lang van stuk, schat de vis over de meter. En alles staat klaar. Totdat het onverwachte toch gebeurt. De vis draait nog een keer vlak voor me links in de struiken en ik zie de lijn in een hoek komen met de vis. %$%$%& door de onderwaterwortels. Dit gaaaaat niet goed. Neeeeee he? Ja hoor! Pats 28/00 doormidden en een rechte hengel. Balen dus. Ontzettend balen. En alsof dit nog niet genoeg was, mis ik er het daaropvolgende uur nog 2 mooie vissen, wel wat kleiner van formaat. Gelukkig wordt de dag afgesloten met een klein 10ponds spiegeltje. Ik bel Paul, hoe was het. Nou ja een mooie schub, maar die misser oioioioi. Ga je niet menen zeg ik. Yup. dat was een hele mooie. En nog 2 andere gemist. Shitzooi. Heee dat verhaal ken ik. Dus. Nou ja dat hoort er dus ook bij. Een ding is zeker. Dit verveelt nooit! En zoals Brian het al aangaf, tot op de fair!!
Cheers, Edwin & Paul

Gisteren zijn we weer op pad geweest achter de karper aan. Ik heb de voorbeeldjes van de carpbolletjes exact geïmiteerd zoals je zei met alle plukken bovenop de haak, deze haken zijn inderdaad een hele verbetering zeg, een stuk lichter waardoor de bolletjes ook veel trager zinken. M’n makker Danny maakte het bont gister, niet normaal!!!! Na eerst zelf een kleine karper gevangen te hebben, ving Danny er drie, enkele karpers waren nog bezig met de paai, maar er werd ook lekker gewoeld en getailed, prachtig om te zien. Een paar minuten voordat we weg moesten, moederdag hè, probeerde Danny toch nog even een passerende duikboot aan te werpen, zo’n twee meter voor de vis kwam het bolletje in het water terecht en toen ging ‘t snel!! De karper ging er als een speer op af, dook onder en gaf twee flinke rukken, jaaaaaaa hoor ik ‘m roepen hij hangt!!!! met als resultaat ,na een echt onwijs spectaculaire dril, een schitterende schubkarper van tegen de 70cm. Wat een mazzelaar en wat een vismaat! Helemaal voldaan en als twee blije kinderen gaan we snel richting moeders, ik had in elk geval een goede reden waarom ik te laat was! Yeehaaaaa!!!

Gr Yuki&Danny
Note Dyckers - Edwin: hij gaat lekkerrrrrr!

Dit was ‘m, een prachtige regenboog uit het oostvoornse meer, de reis van 200km altijd meer dan waard, de reden waarom het me blijft trekken, al meer dan 15 jaar.

Eind jaren 90 kwam ik er voor het eerst. Toen er nog geen google maps was, tomtom, of andere elektronica. Met de kaart op de stoel naast me, rijdend langs de indrukwekkende industrie. Met minder files, dat dan weer wel. En nog steeds na 15 jaar blijft dat grote brakwater meer me boeien. Ieder jaar kom ik er wel een aantal keren. Het ene jaar meer dan het andere. Maar om de zoveel tijd is er die drang, om toch weer achter de forellen op het Ovm te gaan. Dit jaar was ik er nog niet geweest en met een drukke tijd voor de boeg zie ik het de komende tijd ook niet snel meer gebeuren. En alhoewel wilde vis een steeds belangrijker wordende begrip binnen m’n vliegvisserij vormt, ook al weer flink wat jaren, voelt de forel op het ovm wild aan. Uiteindelijk zijn het natuurlijk uitzetters. Maar wel uitzetters die bij lange na niet makkelijk zijn om te vangen. Het voelt als een kruising tussen wild en dressuur. Want laten we eerlijk zijn. De meest wilde forellen, die forellen die nog nooit een mens hebben gezien, zijn het meest makkelijk te vangen. Absoluut een charme. Maar ook dit heeft in mijn optiek een charme. Uitleggen kan ik het niet echt. Maar toch is het zo. De forel, klein uitgezet en ieder jaar slimmer, uitgroeiend naar grote formaten, dat blijft trekken. Een bonk spieren. Een staart waar je u tegen zegt. Enfin afgelopen dinsdag was het weer zover. De vrije dag van Brian. En samen spreken we af om een dag op het ovm te gaan vertoeven. Op zoek naar die grote….die de 7 weer eens goed laat krom buigen.

De dag begint lekker. Na het uitlaten van onze spaniel Abel, vertrek ik rond 6 uur richting Ovm. En ja hoor om 6.45 sta ik alweer in de file bij Nijkerk. Fijn is dat. Volgende keer nog maar vroeger weg dus. Via Beesd, waar de koffie klaarstaat en er net een roosterfish wordt gedrild op de tv, komen we uiteindelijk rond 9 uur aan. Het miezert een beetje en we besluiten te beginnen aan de kant van Oostvoorne. Brian begint met een streamertje van EP Fibers SE en ik heb er een stokje aan. Al snel zien we een paar vissen, maar dan valt het stil. Het is rustig. Te rustig. Ik zie nog een vis zwemmen, die gewoon rustig blijft en absoluut geen interesse toont in wat dan ook. Totdat hij mij ziet en weg is ie. En na pakweg 1,5 a 2 uur besluiten we een andere stek te gaan bezoeken. De nodige vissers hebben zich hier verzameld, maar ook hier is het rustig en we zien niks vangen.

Tijdens het nuttigen van wat chocola en extran breekt langzaam maar zeker een flauw zonnetje door. Gelijk zien we wat bibio’s op het water drijven, maar er gebeurt nog niks. Toch voelt het nu goed. En Brian blijft fanatiek met het streamertje door vissen, terwijl ik m’n favostokje eraan heb. Ze azen niet op bibio’s, dus we wachten nog even met de droge vlieg. En dan uit het niets, hangen. Kleintje. Uitzettertje, regenboog, die snel binnen is. Toch een fijn gevoel en niet veel later pakt Brian er ook 1 die net voor de kant lost. Na een minuutje of 15 krijg ik nog een mooie aanbeet, van duidelijk een iets grotere vis en dan is het over. De zon verdwijnt achter de wolken en het begint weer te regenen. Rond 15.30 uur vinden we het welletjes en besluiten een korte verlate lunchbreak bij de auto te houden. Even afstemmen what to do en rond 5en stappen we op een andere stek weer het water in. We lopen wat heen en weer, zien enkele vissen en dan gebeurt het. Zo’n moment die op m’n netvlies staat en niet snel vergeten zal worden. Dat wat het ovm zo mooi maakt en zo uniek. Prachtig gewoon.

De wind valt weg en dit deel is helemaal vlak. In de verte verlaat een groep vliegvissers het meer en Brian zie ik ongeduldig op pakweg 100 meter bij me vandaan in de houding van…hij ziet vis. En yep ik dus ook. Want het was zoals gezegd prachtig. Uit het niets ging het kolken om me heen. Her en der lagen wat bibio’s en die werden gretig gepakt. Wat een machtig gezicht en stuk voor stuk grote vissen. Soms nippend van de oppervlakte, soms een flinke kolk achterlatend. Unbelievable. De hele dag loop je rond en zie je een paar uitzetters en een aantal mooie vissen. Maar dit formaat? Das lang geleden. Echte grote jongens laten kolken achter waar je u tegen zegt. Met trillende handjes vervang ik het stokje voor m’n bibiovlieg en niet veel later werp ik naar een vis waarvan ik gok dat ze die kant op gaat. Dit spelletje gaat nog een tijdje door, de adrenaline giert door m’n lichaam en ik geniet van het moment. Elke keer weer een kans, een mogelijkheid. Toch slaat de twijfel toe, want van vroege jaren weet ik dat ze soms zeeeeer argwanend kunnen zijn naar je droge vlieg. Een kolk verschijnt bij m’n bibio, de neus komt boven, ik zie de kaak van een zeer groot mannetje. Even nipt hij de vlieg aan, voelt als het ware of hij niet gefopt wordt en weg is ie. Damn, slimme rakkers. En weer een worp naar een gigakolk. Ik zie de golf naar m’n vlieg en alhoewel de twijfel bij mij zeker aanwezig was, aarzelde de bow geen moment, een grote bek verschijnt en weg is m’n vlieg. Even wachten, een korte tik, Bam hangen, hjiiiiiiiii en daar gaat de lijn, whoejiiiiiiiiieeee schreeuw ik en Brian zie ik al gelijk kijken. De oppervlakte breekt open en daar gaat die, de lucht in, zowat een meter en wat een vis, wow! Langzaam loop ik in m’n enthousiasme al naar Brian toe, de vis drillend, een aantal minuten nu. En dan uit het niets, sjoep, wat een naar geluid is dat toch, de lijn valt slap en de vis is los, een prachtige jump achterlatend. %$^%$%^$%^$ Ik baal als een stekker en besef direct dat het lopen me toch wel deze vis heeft gekost. Dom, dom, dom. Kan mezelf voor de kop slaan en sta even een aantal minuten bij te komen.

Een flinke kolk maakt me weer wakker. De vlieg gecontroleerd, niks aan te zien, dus daar gaan we weer. Ondanks de losser geniet ik nog steeds. Dit is absoluut waarvoor we het doen en dit kon wel eens een heeeele mooie avond gaan worden. Een kwartier later krijg ik nog zo’n prachtige aanbeet, maar die mis ik falikant en dan is het gebeurd. De wind draait, steekt op, het gaat weer regenen en er is geen vis meer te zien. Tuurlijk proberen we het nog. Maar ze zijn er gewoonweg niet meer. Dit was het momentum en voor pakweg 30-45 minuten heeft het ovm laten zien hoe mooi het kan zijn. Ook Brian - die even later naar me toe kwam - had genoten. Helaas geen vis eraan gehad, maar er waren kansen en oo wat smaakt dit naar meer.

We besluiten rond 19 uur nog een andere stek te bezoeken, ik zie twee uizetters draaien en hoor later van Brian dat hij een uitzetter heeft gemist. Na pakweg 1,5 a 2 uur vinden we het welletjes, ondertussen is het iets over 21.00 uur en we zijn in dubio wat we gaan doen. Naar huis, mac pakken, of toch nog even. We hebben een paar korte mooie momenten beleefd, maar de vangsten zijn nou niet je van het. De hele dag stond in de planning en al snel bepalen we dat we toch nog even een andere stek bezoeken. Ze kunnen ons wat, knallen. We weten dat we maximaal nog een uurtje hebben alvorens het donker is, als we op de stek aankomen. Maar o wat is het prachtig. Ondertussen is de wind weer eens weggevallen en het meer ligt er hier helemaal vlak bij. Er is geen zon te bekennen, maar hier en daar zien we nu een kolkje verschijnen. Yes! Snel het water in en ja hoor niet veel later pak ik een uitzetter net onder de oppervlakte. Vervolgens mis ik er 1 (ze nibbelen eraan) en pakt Brian er ook 1. Hee een mooie beekforel geeft hij tegen me an. Maarrruh laat die foto maar zitten, we knallen door zegt ie nog. En ja hoor niet veel later ook een beekforelletje voor mij nu. Dan pakken we nog beiden een aantal uitzetters gericht vissend op de kolkjes, heerlijk om te doen. Tegen het donker aan zie ik op 25 meter voor me een mooie kolk verschijnen. Ik bedenk me geen moment en werp er naar toe. De vis aarzelt niet en Bam, het is hangen. Mooie vis roep ik tegen Brian, die me al gezien heeft en zowat naast me staat. Super zo’n maat, die toch een mooie vis laat lopen voor het genot van deze dril. Samen genieten we van de runs en na de vis terug te hebben gezet wordt het langzamerhand goed donker en besluiten we de dag af te sluiten. Wat een uurtje en wat was het genieten. Het is moelijk om te stoppen, maar om niet al te laat thuis te zijn moeten we gaan. De volgende dag roept het werk weer. En rond 1 uur kom ik dan eindelijk, ontzettend moe, maar voldaan weer thuis aan, waar Abel me een flinke knuffel geeft voordat ik snel het bedje in duik. Nagenietend van wederom een memorabele dag, val ik snel in slaap. Wat een dag, wat een dag!

Cheers, Edwin

Spooky hotel

Tijdens mijn verblijf in het geweldige Grand Hotel Kitzbühel ging de knop om: er MOET gevist worden. Via Brian kreeg ik het nummer van Vincent Derks, die bij Braurup verbleef en hij kon een vergunning voor me apart laten leggen. Meteen heb ik een huurauto geregeld en op vrijdagavond heb ik heel snel even tussen professioneel programma en gezamenlijk avondeten een klassementsproefje Kitzbühel-Mittersill gedaan. De vriendelijke Dirndl van Braurup wou zelfs nog even het vliegenwalhalla-shopje voor me opendoen en na nog wat bandendeformatie en gloeiende remschijven was ik weer op tijd voor het avondeten.

Óók mooie vliegen daar

Zaterdagochtend moest het dus gaan gebeuren. De vergunning was er, de auto was er. Direct na het eten, voor het borrelen heb ik dus snel mijn geleende #3 hengel opgetuigd met polyleader, 20/00 fc en altijd-goed maraboustreamertje. De keuze was door een minder mooi stuk Salzach immers gevallen op de Hintersee. Met een gerust hart kon ik gaan borrelen en na een zeer korte nacht ging om 3.50u de wekker. Na een toch wel nodige douche was ik snel onderweg naar de Hintersee. Net iets te snel, want ondanks mijn snelheidsvermindering in het pittoreske Jochberg, bleek het plaatselijke electriciteitskastje niet bij 60, maar bij alles boven de 50km/u te flitsen, dus met die wetenschap werd deze visactie nóg duurder dan de al ingecalculeerde 80eu voor huurauto, 45eu voor vergunning en ca. 20eu voor benzine…

Jetzt geht’s lossss

Maar goed, om 5.15 had ik ondanks de minimale aanwijzingen mijn weg naar de Hintersee gevonden en rende ik in mijn waadpak naar de kant van de Hintersee waar de beekjes erin lopen. Het eerste beekje bleek helaas geen vi op te leveren en de eerste twijfel sloeg al toe. Wat als ik niks vang? Is het water te koud? Is de instroom te koud? Is het te troebel? (kon ik in het semi-donker niet goed zien), ik begon een ietwat benauwd gevoel te krijgen. Toen ik bij de tweede grotere instroom een beekforel bij het landen loste, nam de twijfel alleen maar toe… als dat nou maar niet de enige aanbeet was…

1e instroom

Maar al snel volgden aanbeet op aanbeet en enkele daarvan bleven hangen. Dus het lijnworstelen in het donker met storm in mijn nek was uiteindelijk toch langzaam een prettige ervaring aan het worden.

Klein, maar de grootste

Vis verblind door flits

Maar in deze arena van steile rotsen, sneeuw, watervallen en kraakhelder water genoot ik van de mogelijkheid die ik had benut:

De meest prachtige miniseesaiblingen kwamen uit de diepte omhoog dankzij de extra fast sinking polyleader, die op deze vroege morgen het vissen toch wel een stuk prettiger maakte, aangezien ik nu met een simpel drietje met drijflijn toch effectief de dieptes kon bevissen.

Schitterende oervisjes

Vlak voor het eind van mijn sessie verspeel ik met dank aan een onderwater verzonken hekje nog een leuke forel van 40cm, die redelijk goed in te schatten was omdat hij nog 2 minuten met sprongen de streamer en 1.5m tippet probeerde te lossen. Toen de uiterste tijd van 8u nog niet eens bereikt was, liep ik alvast terug in de hoop nog een grotere meerforel onder de bomen op de terugweg te vangen. De lieten zich helaas niet zien in de vroege ochtend, maar dit kleine prachtige saiblingetje sloot de eindstand op 9 saiblingen en 3 beekforellen.

Wild!

Dag mooie arena…

Voldaan liep ik terug en na een snelle terugrit met tanken sloot ik met een bordje met 2 harde bolletjes en een zeer grote glimlach direct bij de start van de workshop weer aan. Zo, dat was eruit, nu kon ik weer rustig zijn.

Zo!

Jasper Vos

He Edwin.
Hierbij nog even een klein verslagje van de eerste karpervangsten aan de vlieg!

Na alle mooie verslagen gelezen te hebben van jou en de lezers van alle gevangen karpers aan de vlieg, moesten Danny en ik dit nodig eens gaan proberen. Zo gezegd zo gedaan en zo liepen we samen op een lekker zonnig dagje gewapend met #8 hengel op zoek naar tailende of cruisende karper. Na ongeveer een uurtje in een windstil hoekje vonden we twee zonnebadende vissen, rustig blijven, kort worpje, tweemaal tergend langzaam strippen richting beide vissen……een dikke kolk en nummer 1 stoof ervandoor, de ander bleef toch nog even liggen, weer rustig langs de vis en ja hoor, met een rustige maar absoluut gerichte slag van de staart richting vlieg zoog ‘m naar binnen en hangen!!!!! Wat een geweld, en wat zijn we beide verbaasd dat dit zo doeltreffend gaat met de vliegenhengel! Meters lijn worden door de backing gerost en het water veranderd al snel in een golfslagbad. Na deze eerste karper aan de vlieg zijn we het helemaal eens, wat is dit mooi zeg!!! Helaas miste Danny twee aanbeten en bleef, behalve een klein snoekje en wat flinke voorns, visloos Dat ik er die dag nog eens drie mocht vangen maakt dat we er zeker een nieuwe verslaving bij hebben, carp on the fly, wat onwijs gaaf zeg!!! Inmiddels ook wat carpbolletjes gebonden en hier gaan we het heel snel zeker mee proberen, wat mij betreft mogen de karpers dan nog een tikkie groter;-)

Gr. Yuki

Koninginnedag 2012. Natuurlijk stond er het nodige in de planning met het gezin, bezoekje aan het mooie oude centrum van Zwolle, de vrijmarkt, de scouting druk bezig met van alles en nog wat en met dit prachtige weer een Italiaans ijsje op het terras, super. Maar rond 13.00 begint het te knagen. Altijd is er weer die herinnering aan die bijzondere dag, met verschrikkelijk wereldnieuws, maar tegelijkertijd voor mij een absolute recordvis, gevangen op zowat hetzelfde tijdstip dat…

Enfin het knaagt dus en rond 13.45 kan ik eindelijk weg. Karpertijd. Machtige visserij. Op weg naar stek 1 check ik de mobiel en zie ik een sms van Paul. “Ga je nog vliegvissen op karper vanmiddag?” Snel sms ik hem terug dat ik zowat bij stek 1 ben en op het moment dat ik de auto uit wil stappen, gaat de mobiel al. Paul. Enne hebbie er al ene Paul zeg ik. Gekkenwerk hoor ik aan de andere kant. Een mooie schub en nog een spiegel gelost. Ok, duidelijk, ik kom eran. T’is nog wel een stukje rijden, maar dat mag de pret niet drukken en rond 14.30 kom ik aan. In de verte zie ik hem staan. Onderweg spot ik een mooie cruiser, maar die zakte snel weg de diepte in. Even later schudden we de handen en hoor ik van Paul dat het net wat rustiger is geworden. Helaas, niet erg. Mooie stek hier. Echter buiten wat schaduwen zien we niks meer en Paul weet nog een 2de stek in de buurt. Tenminste een optelsom maakt dit een potentiele stek en we gaan het proberen. Rustig lopen we nu samen op, babbelend over van alles en nog wat. En net als ik zeg dat het tegenvalt, staan we beide stokstijf stil. Op nog geen 10 meter van ons vandaan een duikboot. Twee valse worpen en de carpbol zakt langzaam voor het neusje weg. Samen volgen we het wat er gebeuren gaat. Kijk ‘m dan fluister ik tegen Paul, dat beest pakt de verklikker hehe. Die is gewillig, krijg zeker nog een 2de kans. Ondertussen zwemt die karper ietwat verschrikt verder. En daar gaat de bol weer, wederom mooi in de zwemrichting. Nu bedenkt de karper zich geen moment, de verklikker schiet weg, bam hanguuuuuuuuh schreeuwen we, haha, Loop Cross S1 #8 zo krom als een hoepel en het feest kan beginnen. Een mooie dril volgt. De karper was niet al te sterk, heb ze toch veel sterker eraan gehad met backing en al, maar de dril is mooi en Paul schiet ondertussen - naar wat later blijkt - een mooie serie.

Even later zien we nog een mooie schub die Paul besluipt, maar helaas spooked. Vervolgens lopen we nog een flink aantal meters, spotten nog enkele karpers, maar ook deze waren toch snel spooked, echter met beiden een mooie karper aan de vliegenlat mogen we niet klagen en is het rond 17.30 weer tijd om naar huis te gaan. Dat karperen op koninginnedag houden we er maar in!

Hierbij nog een mooie serie foto’s. Gr. Edwin (en Paul)

Deze keer dus te voet de laatste km afgelegd. Ik zag bij aankomst al meteen karpers draaien maar ik kon ze niet goed onderscheiden in het troebele water. Het 6-je opgetuigd, namaak maiskorrel, Hareline ice dub hot yellow, eraan, klein drijvertje. Inwerpen op de hoek tegen het riet, na een minuut of 5 beweegt de waker even, gevolgd door de aanslag en wat een kolk! Hangen! Omdat het vrij ondiep is gaat-ie er in het begin niet echt vandoor. De hengel gaat krom als een hoepel en de donkere vis knokt traag onder de kant. Komt een paar keer op gang en neemt dan een meter of tien. Maar het is vooral een taaie strijd tegen de volledig kromme Sage VPS. Ik probeer hem een keer te scheppen maar krijg hem niet in mijn net. Dan ineens komt-ie recht op het net afzwemmen, kop erin, maar past niet, het sea trout net is veel te klein. Met moeite krijg ik hem er toch in. Bij het optillen weet ik het al een hele beste! Ik heb alleen mijn i-phone bij om wat fotootjes te maken. Ik rook nog een dikke sigaar en wacht nog even of er nog karpers terug komen in het slootje. Ik zie nog 1 vis als een speedboot voorbij komen zwemmen, op weg naar het grotere en diepere water. Ik pak in en ga tevreden naar huis.

Vr. gr. Marc Deurloo

Het is alweer ruim 2 weken geleden dat ik aankwam uit de tropen. Heerlijk uitstapje met de Dyckers en NUV-crew en man-o-man wat was het weer top. Niks te klagen en een verslag daarover volgt zeker nog. De anderen zijn er ook druk mee bezig en het tropengeweld blijft heersen. Zowel in mijn kop als bij Dyckers.

Maar terug naar de realiteit, ik zit in Nederland, het is mega-druk op het werk en over een week ga ik naar Denemarken met mijn vriendin. Een weekje ontspannen op Funen en uiteraard een beetje DIY zeeforellen. De lente laat vooralsnog te wensen over. Sommige dagen dansen de muggen en hoor je de zwarte vliegen in het bos zoemen.

Denemarken…zeeforel…. 2 weken geen hengel in de hand gehad. Dat gaat verkeerd. Nog 1 week wachten gaat me echt niet lukken. Ik krijg nu al bijna moordneigingen. Het relaxte struinen langs de waterkant, hengeltje bij je, buff over de oren, pet op de kop.
Als je vist dan ben je de wereld te rijk. Zodra ik met die hengel aan de waterkant sta dan bestaat er weinig meer. Ik ontglip aan de stress van de moderne maatschappij en ook al vissen we vaak niet volgens het meest klassieke puristische concept of op stromend water en salmoniden, als je vist moet je bij de les zijn.

Mijn operatieprogramma loopt uit… maar niks en dan ook niks zal mij er van weerhouden om vandaag toch even te zwiepen. In plaats van 12 uur wordt het 15.30 dat ik nog even een blik in de opname werp om te kijken of alles weer goed wakker is en de assistente de goede zorg over mijn patiënten toevertrouw.
Snel nog even langs het bos, want mijn eigen viervoeter heeft ook recht op een stukje natuur om zijn plasje te doen.

16.00 dan toch echt de huisdeur dicht en wegwezen. Koud 4 minuten onderweg en het file-lied wordt al gezongen door Koen en Sander op radio 3. Deze Sander zingt hardop mee en zwaait vrolijk naar de lotgenoten die met hun gefrustreerde bakkes in de file staan. Zij kijken zuur, ik niet…. Zou het verschil hem d’r in zitten dat zij naar hun vrouw gaan en ik ga vissen?

Al met al ben ik nog niet eens bij Utrecht als Paultje Pils het weekend inluidt en tegen de tijd dat ik dan ook echt uitstap bij het OVM is het al bijna zeven uur!
Boeien, ik mag nog tot elf uur en dat zijn toch 4 hele uren. Ik sta aan de juiste kant, althans zo heb ik het beredeneert. Voordat ik wegreed nog de buienradar en windrichtingen bekeken en ik weet precies waar ik heen wil.

Ik loop langs het meer en aandachtig bekijk ik de stekken die ik in mijn hoofd had zitten. Zag ik daar een miniem kolkje in de forse kabbel?
Ik stap het water in en loop die kant uit. Ik werp mijn nymfje die richting uit en laat de lijn in een mooie bocht driften. Dan trekt de bocht er iets uit. Subtiel, maar de nymf wordt kennelijk heel even tegengehouden. Ik hef mijn hengel en direct is het bal. Hangen!
Een mooie zilveren schim schiet onder de oppervlakte weg en ik geleid de lijn zodat ik hem snel op de reel heb. Weliswaar niet zo krachtig als de bones van een paar weken terug, maar op zijn manier is ook de regenboog een schitterende tegenstander. Tijdens de drill loop ik achteruit, in het ondiepe hoop ik de vis te landen en snel de tripod in de modder te steken voor een plaatje. En terwijl ik aan het drillen ben meen ik nog een kolk te zien, maar niet waar mijn lijn zich bevindt.
De drill is voorbij en de vis wordt snel vereeuwigd. Een klassiek OVM-formaat. Zo rond de 50, de hardste vechters als je het mij vraagt. Een vrij zilveren vis in topconditie. Ik laat haar gaan en geniet van de boeggolf die ze achterlaat.

De tripod gaat weer in de tas, de camera in de waterdichte zak. Ik check mijn leader en knoop nu een droge vlieg aan. Ik loop een stukje om en vanaf een dammetje benader ik de plek waar ik deze vis ving en meende een andere vis te zien draaien.

Een worp van ca. 15 meter is genoeg, ik vis nu droog dus een bocht in de lijn als aanbeet registratie is overbodig. Gewoon goed je vlieg in de gaten houden. De eerste drift levert niks op. Toch ziet het er vissig uit en ik werp nogmaals in. De vlieg ligt amper een paar tellen of vlakbij zie ik in de kabbel het water wat opbollen. Een gespikkelde kop komt in alle rust uit het water en een head and tail volgt op de plek waar zojuist mijn vlieg lag. De vis is weer weg en ik zet de haak.
Direct gevolgd door weerstand en een vis die de lucht in gaat. Want soms kunnen ze machtig mooie jumps maken, die regenbogen. Wederom een enerverende drill en na een minuut landt de vis in het net. Alweer een vis van rond de 50, dit keer een jong mannetje met een paarsige gloed. Op de droge, mijn dag kan niet meer stuk!

Ook nu snel een kiekje met de camera in de standaard. En wederom geniet ik van de release.

Ik ga het dammetje af naar de kant, ga eens lekker in het gras zitten en drink een colaatje. Een slokje goede oude bruine rum als toetje en ik maak me op voor wat nog komen gaat. Ik struin enkele honderden meters, maar de andere stekjes kunnen me niet bekoren. Tijd om nog net voor het donker te verkassen.

De zon staat al laag als ik richting de laatste stek waad. Ik zie meerdere vissers staan, het is een van de populairdere stukjes. Ik twijfel even aan mijn ogen, het leek wel of ik daar een vis zag draaien. Nog een keer en nog een keer. Niet overtuigend, maar wel zeker vis. De andere vissers reageren er niet op, dus ik loop maar die kant uit. Snel een dammetje op en ondanks een windje schuin tegen leg ik mijn vlieg daar ergens in de buurt. Binnen drie worpen is het raak. Een behoorlijke aanbeet, althans, ik zie een plons waar mijn vlieg was, gevolgd door een rukje aan de lijn. Ik zet de haak, maar de weerstand valt tegen. Ondertussen zie ik nog 2 of 3 vissen draaien. Ik kan de vis zonder reel vrij simpel binnen strippen.

Het blijkt geen haring, ook geen jonge regenboog. Maar tot mijn grote verbazing een schitterend bruin forelletje van een cm of 20. Dik buikje, hartstikke mooi bruingoud in het avondzonnetje. Perfecte conditie en mijn allereerste bruine forel op het OVM. Ik vind niet dat ik deze vis te lang moet vasthouden, dus ik pak snel de iPhone, die heeft ook een redelijke camera.

De worp erop herhaalt het ritueel zich. Het is wel duidelijk dat hier een schooltje kleine bruintjes zwemt. Ik verkas het water in om zodoende nog wat profijt te hebben van het tegenlicht van de inmiddels verdwenen zon. Ik blijf wel dezelfde kant op vissen, maar nu met wind mee en dan kun je een wat langere worp maken.
Ik vang er nog 4! Allemaal in mooie conditie. Dat belooft wat te worden in de toekomst.
Dino(?) had me er al over verteld, er was animo voor een extra uitzetting, gesponsord door winkeliers en verenigingen. Kennelijk is dat recent gebeurd en ik moet zeggen dat men op dit moment erg goed bezig is om het OVM nog mooier te maken dan dat het al is.

In het donker waad ik terug naar de auto. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik toch nog even op pad ben gegaan en het bleek een top avond te worden. De weg naar Lelystad terug is lang. Ik heb de pech om een konijn aan te rijden bij vertrek en dat zit me dan toch echt dwars. Ik pauzeer nog even onderweg en doe gedurende een uur de oogjes toe alvorens door te rijden. Het is alweer tegen tweeën als ik thuis het erf op rijd.

Komende week hard werken en daarna naar Denemarken. Met een vissessie op zak en een trip in het vooruitzicht kan ik er wel weer tegenaan! Gr. Sander

Bevoorrecht zou het je het kunnen noemen, of gewoon een lucky bastard, dat ik alweer naar het Caribisch gebied kan en mag om mijn verslaving te onderhouden. Afgelopen november een prachttripje gehad naar Puerto Rico en nu met een groter gezelschap achter de bonefish aan. Toch wel ongelofelijk dat je een paar maanden later weer op Schiphol zit, niet wetende wat je nu weer mee gaat maken. De tas is de nacht van tevoren even snel gevuld met wat essentiële dingen. Zo onderhand weet je wat je wel en niet mee moet nemen; boxershorts bijvoorbeeld horen toch echt tot de non-essentials. De kayak is weer mee en dat neemt al gauw zo’n 8 van de 23 toegestane kilo’s in beslag. Na Puerto Rico hoop ik regelmatig gebruik te kunnen maken van de kayak, op jacht naar bones of snook.

De vlucht gaat voorspoedig en bij aankomst staan Sander en Dick, die een dag eerder zijn aangekomen, ons al met een biertje op te wachten. Ze komen net van de flats af en zijn nog net niet nat achter de oren, nou ja Dick wel een beetje. Morgen komt HJ als hekkensluiter aan, we zijn dan met 6 man.
De condities zijn redelijk te noemen, het regent niet, het is elke dag zonnig weer, enkel de wind kan soms behoorlijk hard uit de hoek komen.

De eerste dagen wadend over de vlaktes op zoek naar die groenige schimmen, die fonkelende staartjes en uiteraard de onvermijdelijke uit elkaar knallende stofwolken van spookende vissen gaan wat dat betreft super. Er worden behoorlijk wat vissen gespot en ook daadwerkelijk geland. Tom en Dick zijn wel beginners, maar hun leercurve is echter supersteil. Het spotten en vinden gaat al goed, het werpen ook, maar het haken en landen is de eerste dagen nog niet 100%. Elke avond op onze porch, liggend in de hangmatten of hangend in de stoelen met een koud biertje in de hand, moeten ze van de oude rotten horen dat het wel gaat komen deze week, dat het een kwestie van tijd is. Wij weten het wel, maar je kan soms op de gezichten van Tom en Dick zien dat ze denken; “jaja, het zal wel, maar ik had die vis van vandaag gewoon moeten hebben”.

Maar 3 dagen na aankomst haken en vangen Tom en Dick hun eerste vis. Ieder viert dat op zijn eigen manier. Tom gaat vroeg naar bed, ook daar kan je een feestje vieren nietwaar… En Dick wil een biertje doen in de stad. Awel, dat is wel weer een leermoment voor de toekomst.
We duiken een kroegje in voor een biertje en al snel draait het verhaal uit op cocktails en mixjes. Daad bij woord zullen we maar zeggen en de baco’s en de long island ice-teas volgen elkaar op. De uurtjes verstrijken, de zoete klanken van Caribische muziek worden af en toe afgewisseld door de hese stem van Kurt Cobain en we zien hoe Edwin in een roes van alcohol een beetje de dansvloer opschuifelt en daar soort van ritmisch met zijn hoofd begint te bobben. Het is nog net niet crowdsurfen maar hij staat wel in de “Caribische pit” los te gaan. Ondertussen zit te rest zich af te vragen waarom die lekkere serveerster birkenstocks draagt… tis zo’n avond. We besluiten voor een afzakkertje naar een andere kroeg te gaan, maar na een rondje gelopen te hebben komen we weer aan bij dezelfde kroeg terug, daar alles dicht is. Enfin, dan maar weer met 30 man en 5 vrouwen de dansvloer op.
Tegen 4 uur besloten om naar huis te gaan; met de benenwagen en een baco in de hand, duurt het gelukkig maar 3 kwartier eer we thuis zijn. Een paar flinke glazen water worden naar binnen getikt en ondanks Edwins gesnurk (nee Mirjam, ook zijn neus dichtknijpen werkt niet!!) en Toms knarsetanden val ik in een heerlijke roes, zonder dat de kamer beweegt.

Om 06.00u is HJ al weer op en gaat vissen, ik kruip om 09.30u mijn bed uit en merk op dat de wereld er nog steeds even relaxed uit ziet als de avond ervoor. Sander ervaart hetzelfde en we besluiten die dag vanuit de hangmat de wereld voorbij te laten gaan. De rest gaat vissen en uiteraard hebben ze een geweldige dag, you should have been there today.

De dag erna is toch wel het begin van de aftakeling en verloedering, althans voor mijn visserij dan. Nou, stiekum toch ook wel van een paar andere teamleden. Er verdwijnen plots hengels spontaan de diepte in, camera’s worden onvrijwillig gedoopt, er spatten wat hengels kapot en tevens ook wat lippen op airco’s. Termen zoals “Hajeetjes doen” en “Dickies oplopen” beginnen algemeen goed te worden. Ikzelf kamp enkele daagjes met problemen op castinggebied. Ik bewandel de flats met maatje Gilles de la Tourette en af en toe voel ik me als John Cleese in Fawlty Towers. Met mijn handen in het haar kikker ik over de flats na de zoveelste gespookte bone (hengels op het water slaan is niet verstandig, schijnt). Zeg nou eerlijk, als je er 30 op een avond ziet tailen en je kan niks meer haken, dan zou je er ook zo bij zitten. Vissen gaat om de beleving, pffffff lul niet, haken en vangen dat wil je op dat moment.

Ik besluit een ochtendje met de kayak naar de mangrove te gaan, even wat anders. Een paar dagen daarvoor was ik er met Edwin te voet geweest en naast een streamer-bone hadden we ook snook gevangen en gespot. Snook is een prachtige vis om te zien en om te bevissen. Het is de tropenversie van de Hollandse snoek, maar dan op steroïden. Henk Jan besluit om mee te gaan en in de vroege ochtend staan we onze kayaks op te blazen in de lucht van vers gedraaide zwerfhondenpoep. Prachtig die natuur.

Prachtochtendje ook met in een paar uur mooie actie. Al gauw vang ik een kleine snook die zich vol op de EP streamer knalt en bij de volgende inham knalt er weer een kleintje op, die er direct vanaf valt. Ik werp weer in en plots zie ik een schim achter mijn vlieg aankomen, ik geef een rukje en weer schuift de schim iets op. Nog een rukje en weer, nog een rukje iets langer en dan laten hangen. Baaaammmmm! De snook schuift over de vlieg heen en zwemt rechtdoor langs mijn kayak. Ik probeer de haak met een troutset/stripstrike te haken en zodra de snook dat voelt knalt hij verder voor mijn kayak uit, rukt lijn uit mijn handen en komt 3 meter voor de kayak als een tarpon het water uit. Wat een beest zeg! Een snook van meer dan 70 cm komt kopschuddend het water uit en in een seconde weet hij zich te ontdoen van de haak. Gilles zit weer in de boot, maar dit keer is het toch niet zo erg.

De rest van de dag de flats op en weer op bonefish. Ik ga met Sander en Edwin mee naar een stek die ze de dag daarvoor hebben ontdekt. Edwin heeft vrij snel contact als hij een paar muddende vissen spot. Mooie maat, die goed lijn afneemt en zelfs de backing ingaat. Ondanks zijn belachelijk grote reel is die Loop Opti Speedrunner zo gek nog niet, hij ramt de lijn in snel tempo terug op de reel en heeft controle over de vis. Ik ben wel blij met mijn nieuwe Loop Evotec G4, maar die is toch kleiner. Ik heb Edwin de hele week lopen bashen om zijn reel, maar ik kom er wel van terug, wat een reel! Even later haakt Sander ook een whopper die een plaatje verdient.

Zoals we gekomen zijn zo gaan we ook weg. Dick is de eerste die de posse verlaat en een dag later Sander. Henk Jan vertrekt een dag voor ons, zodat Tom, Ed en ik achterblijven. Die avond met zijn drieën uit eten geweest en een bar gevonden die een stuk beter was dan de eerste keer, geen birkenstocks te bekennen. De laatste dag geeft altijd wel wat druk op de visserij, je wilt nog echt wel een visje landen en de keuze waar te vissen is moeilijk. We besluiten om meerdere plekjes aan te doen, voordat we om 17.00u richting vliegveld moeten. Het huis is al opgeruimd en de koffers gepakt.
De eerste plek kunnen we met 3 man makkelijk bevissen. We komen meerdere bones tegen en Tom weet zijn PR goed op te krikken met een vis die mooi wat backing pakt.

Na die plek gaan we naar een stuk flat waar het water in tegenstelling tot de rest van de week een stuk helderder is geworden. Ik spot de eerste groepjes bone als groene schimmen, bewegend tussen de stenen. Na een mooi formaatje geland te hebben spot ik op een richel van ondiep naar diep een single die vreemd genoeg met de stroming mee zwemt, af en toe schuift hij het ondiepe op en zie je een tail. Ik werp een paar meter voor hem in, daar ik hem schuin van achter benader. Ik wacht en begin te strippen, de bone zie ik nu rechtstreeks op mij af komen en enkele tellen later een forse tik. Ik zet en voel gewicht, maar er komt geen run. De bone heeft gewoon niet in de gaten dat hij gehaakt is en zwemt op 15 meter afstand langs me heen. Ik spoel zo veel mogelijk lijn terug op de reel, ik weet wat Edwin nu denkt, en stamp op de bodem. De vis heeft het door en begint aan zijn run. De lijn zit op de spoel en alles gaat goed. De backing komt in zicht en na 3 runs kan ik mijn laatste bone van de trip landen. Wat een vis, zekers mijn PR en kogeltje rond. Helaas ben ik 40 meter van de kant verwijderd en zou ik door ondiep water moeten om een zelfontspannerfoto te maken. Edwin is te ver weg achter een surferloze(r) permit aan het jagen, dus ik besluit hem te onthaken en te laten gaan. Ik heb wel een meetlintje mee en meet hem voor mijzelf op: 59 cm neus-vork en 64 cm overall. Niet slecht na al dat gepruts van deze week. Dit was mijn vis. Het uurtje daarna heb ik nog achter een permit aangelopen en aangeworpen, maar meer dan een tikje kwam ik niet. Terug op Schiphol realiseer ik me dat precies over 8 weken ik hier weer op het vliegveld sta voor een zomervakantie met vriendin en waarschijnlijk gaat er wel een hengeltje de koffer in. To be continued… (spannend eindgeluid) Cheers, Brian Elward.

De aftrap. Tja waar beginnen we. Er gaan meerdere verslagen komen. Hier de eerste van mijn kant. Ik kan het hebben over het geweldige gezelschap van de tezamen 4 ervaren oude rotten Brian, Sander aka Arubaman, HJ (Henk Jan), en de 2 “tropenbeginners” onze huisbelg Tom en Dick aka lippie, het goede eten, vaak zelf klaargemaakt, de topavonden stappen waar de drank rijk vloeide en er op een gegeven moment spontaan gedanst werd, het heerlijke warme zoute water, de prachtige natuur, de schildpadden, de grote kleurenrijkdom aan verschillende vissen, die enorme grouper, of die barra van dik, maar dan ook dik over de meter die de laatste dag even nieuwsgierig bij me langszij kwam, magisch beest, de flamingo’s, de soms werkelijk onherkenbare schimmen, he dick zie je hem, op 4 meter voor ons, zo dichtbij? Ik zie het niet, ik zie het niet, ik hoor het Dick nog zo zeggen. Soms is het makkelijk het vliegvissen op bone, maar evenzo veel keren is het gewoonweg ongelooflijk moeilijk, zeker de groten. Ervaren dat zijn we, zijn we ook wel achtergekomen met ditmaal de beginners bij ons. Zonder proberen arrogant over te komen, kennen we de klappen van de zweep. De teleurstellingen van grote bones die gewoon dwars door de lijn gaan, of de spooky ones. Je moet agressief zijn, snel vissen, snel lijn oppakken en weer knallen. Elke kans is er 1 en die moet je pakken, zo snel mogelijk. Daar zit vaak de clue, en dan beheersing. Daar zat ook het verschil. Let wel een verschil tussen wel of niet vangen, zoals Tom het zo mooi omschreef, zeker geen beginner qua vliegvissen, perfecte caster zelfs, maar in de tropen, dit is andere koek, tzit ‘m in de finesse zei hij en dan op z’n prachtig belgs. En hij had gelijk.

Het herkennen van bonefish is ook zo’n factor. Het laatste uurtje voor donker met de prachtige vlaggetjes van de tailers is ongekend. Maar niet de moeilijkste visserij om eerlijk te zijn, wel super om te doen. Maar dan hebben we nog de dag van 6 uur sochtends tot pakweg 6 uur savonds. (rond 19.00 - 19.30 is het donker) en dan zie je de tailers vaak niet. Het herkennen van muds, pufjes, of de prachtige schimmen. Allemaal onderdelen om succesvol op bonefish te vliegvissen. En ieder moment van de dag op een andere stek kan het weer verschillend zijn. Soms zitten ze er ook gewoon niet. Vaak vonden we ze wel. Want we hebben bone gevangen, veel en zeker mooie maten er tussen.

Ik kan het hebben over de geweldige visuren met de mannen, of juist alleen over die oneindige vlaktes. Samen met Brian in het melkachtige witte water, zeer spooky, de harde wind over ons kop, en bijna blind van de scherpe zon. Of die laatste schreeuw van hem met een PR bone kop vorktail (de staart tellen we niet mee) van 59cm. Of samen met Sander op pad, op zoek naar ongelopen paden, heerlijk en dan die megatails van mega mega grote bonefish. Het water doorkuisend door diepe leemachtige smerige derry, waar je tot je middel inzakt. Dan is daar toch die beloning, van korte duur welteverstaan, allebei een aanbeet van jewelste, zo ongelooflijk hard en snel, niet te houden en beiden Pang, los, we stonden elkaar aan te kijken met open mond, dat moment vergeet ik nooit meer. Of samen met HJ in het diepere water, scholen zoeken, de schimmen, meters maken, en dan plots zien we ze, aanwijzingen geven aan elkaar, op 20 meter, links van je, groep 10 bones, even later Hangen bij HJ en vice versa, 15 meter klein groepje, komt jouw kant op zegt ie nog tegen me, even later hangen. Teamwork op en top en wat was dat super. Net als het op sleeptouw nemen van Dick en Tom, genieten. Maar daarover ga ik het allemaal niet hebben. Ook niet over de topcombo die ik getest heb voor deze trip. De nieuwe Loop Cross S1 #8 flatsman vliegenlat met de Loop Opti Speedrunner. Wat een set, ik kan me echt geen betere voor dit werk bedenken. Het is zo ongelooflijk ideaal dat je de lijn met snelheid kunt binnenhalen als de vis naar je toekomt en dus controle kunt houden. Dit heeft me zeker de nodige extra bones opgeleverd. En na 10 volle dagen met deze set gevist te hebben wil ik geen andere meer voor deze prachtige zeer verslavende visserij. Of de vliegen, eigenlijk alle bones gevangen met de Dyckers EP Xbone Tan en Grey olive, maat 4, verzwaard met ep hot eyes (ondiep) of met brass en lead eyes (diep) en meestal met weedquard, wat vaak absoluut noodzakelijk was, maar als het kon zonder.

Ik ga het niet hebben over de mooie avondgesprekken, discussies, binden, vliegen, gedrag of wat dan ook die soms tot in de kleine uurtjes doorgingen. Fles rum, bier in de hangmatten op de grote porch, bbq aan, geweldig. Ieder zijn eigen persoonlijkheid, maar allen passend in de groep, mooi dat het zo kan.

Nee ik ga het hebben over die ene middag. De ene middag die ik nooit zal vergeten. De ochtend waren we al met z’n allen achter de bone aangeweest, maar buiten een paar kleintjes was het niet veel. Het was al aan het einde van onze trip, nog enkele dagen te gaan. En een aantal hielden het even voor gezien. Tijd voor smiddags heerlijk op de porch uitrustend in de hangmat of even in de bar. En ik gaf ze geen ongelijk. Toch hadden HJ en ik nog wel zin om door te trekken en zo stonden we niet veel later weer in het water zoekende naar de schimmen. Vele meters hadden we al afgelegd, maar buiten een paar schimmen van bones die niet te verleiden waren en het zien van een aantal barra’s rond de 60-70cm kwamen we niet. Totdat ik HJ wat rare bewegingen zie maken, naar z’n vliegendoos zie grijpen en iets zie volgen. T’is me al snel duidelijk, niet veel later gevolgd door een veelzeggend knikje, een groep permits in de buurt. 3 grote jongens. Ze zijn er weer. Sander was in het begin van onze trip ze al 2 keer tegengekomen en er een flinke tijd achterna gelopen, maar het was hem niet gelukt. HJ probeerde het ditmaal ook, maar na een tijdje liet hij het voor gezien en vervolgde zijn weg op zoek naar bone. Het groepje van HJ was weg naar de grote vlakte en zeker niet meer hier aanwezig, maar op het moment dat ik een worp wil inzetten naar een schim op pakweg 25 meter, zie ik links van me de magische vis. Wederom 3 stuks en wederom groot van formaat. Wat een magistrale vissen zijn het toch en ik besluit om de boel om te gaan zetten met een crab. En onder het motto you never know, maar eigenlijk wetend dat het toch niet gaat lukken, gaat de groep gevolgd worden. De minuten verstrijken en met hier en daar een worp met m’n crab observeer ik de groep. Die dan weer even uit elkaar gaat, maar enkele minuten later elkaar toch weer vindt. Vrienden op en top en als gedreven door een tomtom volgen ze hun weg. Niet cruisend, maar rustig zwemmend met hier en daar een tail. Soms zie ik een klein stukje zwarte staart in het toch wel 70-80cm diepe water. Dit zijn de echte permits, grote jongens. Soms heel soms zie je ook in een bepaalde lichtval voor een kort moment de vis in vol ornaat. En wat zijn ze dan toch zo ontzettend mooi. Bij het aanzetten van ondertussen al de 4de verschillende crab, een epcrab haakmaat 4 dit keer ben ik ze even kwijt. Het water om me heen is mooi rustig en niet snel vind ik ze dan ook weer. Een groepje van 2 op pakweg 20 meter recht voor me en de 3de iets dichterbij. Ik schat dat dit de grootste van de groep is en weer probeer ik de crab in de lijn van zijn zwemrichting te plaatsen. Niet te dichtbij, dan zijn ze weg en niet te ver weg, want dat heeft toch geen nut. Maar de vis zwemt de richting waar mijn crab ongeveer moet liggen niet op. Ik volg de ietwat lonelyganger van het groepje nog steeds en nu ligt de crab precies waar de vis overheen komt. Maar zoals al rond de 30 minuten het geval is, doet de permit niks. Ik probeer met een klein rukje duidelijk te maken dat er wat ligt. Maar neen hoor, niks. Tijd voor crab nummer 5, snel aanzetten en dan gaan we weer. Even volgen. De permit is nog steeds een beetje afgezonderd van de andere twee. En het spel kan weer beginnen. Ik houd goed controle op de lijn, om te proberen elk rukje te voelen. Soms tailt de vis vlak in de buurt en heb je het idee dat de permit jouw crab pakt. Er moet toch iets van herkenbaars zijn aan een aanbeet? Je moet toch iets voelen? Of spuwt de permit de crab al direct uit, zodra hij weet dat het nep is, of dat hij de tippet voelt? Ik heb geen idee. Maar alles gaat daar me hoofd heen, terwijl het zweet eraf gutst vanwege de hoge middagzon. Meer dan 30 graden. De wind is een beetje gaan liggen van windkracht 5 a 6 in het begin van de trip tot rond de 3 nu. Warm dus. Nog maar eens een worpje richting de permit. Plop daar landt de crab en weer zwemt de permit de richting op die ik geschat had. En dan gebeurt alles in een split of a second wat in m’n geheugen gegrift staat. De vis tailt, ik voel een miniscuul klein rukje aan de vliegenlijn, geef gelijk een korte stripstrike en het water explodeert. Het totaal onverwachte gebeurt, ik sta perplext, kan mijn ogen niet geloven, maar toch is het echt zo. De vis gaat. En niet zo’n klein beetje ook. En dan sta je daar dan. Ik begin te schreeuwen van hier tot tokio en te juichen. Alles komt los. Unbelievable. En de permit, die gaat en gaat. De run een bone is ongekend. Zeker een groot formaat bone in z’n eerste run is niet te houden. Ze snel en zo hard. Maar uiteindelijk stopt de bone. Hoe groter de bone des te langer de run. Soms 30 meter, soms 60 meter, maar uiteindelijk stopt ie. Dan kun je met de eerste dril beginnen en meestal krijg je nog een 2de run die iets korter is. Bij een grote bone soms 3 of 4. De permit echter die stopt. En gaat weer. Niet te houden. Stopt even en hjeeeeujjj rrrrrrr daar gaat de reel weer. Manoman wat een kracht. Ik loop mee. Moet meelopen. Kan niet anders. 100 meter, misschien wel verder is de permit nu. Ondertussen sta ik al een tijd te schreeuwen naar HJ die op pakweg 60 meter van me af staat en eindelijk door heeft dat er een permit aan hangt. Snel komt hij naar me toegesnelt, permit? permit? Yesssss roep ik. En dan ga ik controle voelen. De vis begint mee te komen en na pakweg 5-7 minuten is daar het eerste moment dat ik voel dat ik wat te betekenen heb. Een ommekeer. En de verbazing maakt plaats voor genot. Eindelijk is die daar dan. Ik denk dat ik dit hem wordt zeg ik nog tegen HJ die ondertussen vlakbij is gekomen. Langzaam maar zeker met een gigakromme Cross S1 pomp ik de permit naar me toe. Af en toe nog een run, maar niet meer zoals de eerste 5 minuten. Nu moeten jullie weten dat deze baai niet geheel ongerept is en er ook gewindsurft wordt. Daar houden we rekening mee. Op sommige momenten van de dag is het gewoonweg te druk en op sommige dagen met harde wind ook. Vandaag en dan met name rond dit tijstip is alles anders. Nauwelijks windsurfers te bekennen en die er zijn heb ik door mijn geschreeuw wakker gemaakt en die zitten rustig in het water te kijken wat er gebeurt. Alles gaat volgens het boekje zoals we het avonden na avonden met elkaar besproken hebben. Voornamelijk HJ, Sander en ik hebben het er veel over gehad. We wisten van het gevaar van de surfers en dit zag er goed uit. Totdat…..

Ik kan nog steeds wel janken als een klein kind. Dat deed ik ook nadat de vliegenlat + reel 3 meter door de lucht heen vloog, de beginnende windsurfer flink uitgescholden was en alle scheldwoorden die ik kende door de lucht heen gingen. In een uithoek zag ik hem aankomen. Hard met een helmpje op. Blijkbaar begon hij het surfen goed onder de knie te krijgen en zat heerlijk te genieten. Tja ik geef hem geen ongelijk. Wellicht had hij me kunnen zien en snel kunnen afstappen. Ik zat nog te schreeuwen en te gebaren naar hem. Maar hij zag me niet. Net als de backing en de vliegenlijn. Kan ik hem dat kwalijk nemen? Nee, absoluut niet. Maar het was wel zoooooooooooooo ongelooflijk zuur, dat ik hem dat op dat moment wel even kwalijk heb genomen. Was hij 10 meter eerder afgestapt, want ja hij stapte af, maar was als een razende weer weg, toen hij mij zag aankomen, vloekend en tierend, juist was hij iets eerder afgestapt, dan stond hieronder een foto waar ik heeeeeel veeel voor over heb. Misschien wel de droomvis van mijn leven. Nu heb ik dit jaar niet te klagen hoor en wellicht hoort dit er ook bij. Maar het voelt zuur en naar. Maar mooi en een genot tegelijk. Het is namelijk wel deels gelukt en het smaakt zo ongelooflijk naar meer. Wat een visserij en wat een vis. Nu snap ik pas waarom een gevangen permit bij een lodge als een feest wordt beschouwd en waarom Sander al direct had aangegeven dat als hij zo’n grote permit zou vangen hij de hele cub de hele avond zou tracteren en laveloos thuis zal komen. Nu pas snap ik het. En dat is toch waarom je bepaalde zaken in je leven doet. Enfin de windsurfer ging dus door de lijn heen en de tippet knapte. Na een half uur van alles door me hoofd zag ik een groep bones en waren de rest van de permits natuurlijk allang weg. De daarop volgende uren ving ik nog 6 a 7 bones net als HJ, een mooie barjack en nog wat vissen, hadden we echt een toptijd en waren we superblij dat we uiteindelijk gegaan waren. Maar toch…die permits bleef door me hoofd gaan. Bij ons huisje aangekomen het verhaal gedaan. De vrienden konden alleen maar luisteren. Vervolgens naar huis gebeld, Mirjam ondersteunde me enorm en zei dat ik de volgende dagen het toch echt nog eens moest proberen. Er waren nog 2 volle dagen te gaan. Ik had er een hard hoofd in. Toch weer geprobeerd. En ja hoor op verschillende locaties nu toch weer permits weten te spotten. Uren achterna gelopen. Maar je raadt het al. Okok buiten 1 klein rukje waar ik te laat bij was, lukte het niet meer. En toch, toch, smaakt dit naar zo ongelooflijk meer. Dat die permit er ooit gaat komen. Want wat zijn ze prachtig en wat zijn ze sterk.

Een verhaal om niet snel te vergeten.

Heren bedankt voor het supergezelschap, de prachtige foto’s en de topvakantie. Tot een volgende keer.
Cheers, Edwin
Dyckers.com

Ps. binnenkort volgen verslagen van de andere mannen eenieder met zijn eigen belevenissen. Hierbij alvast wat foto’s van mijn kant.

Back home. 6 mannen, met eenieder z’n eigen avonturen, alleen of als team beleefd. Hengel krom tot in het handvat, gigaruns, vele meters backing, de verhalen gaan komen. Nu even bijkomen. Het zit er weer op. Maar wat was het gezellig. Vijf nederlanders en een belg. Ging top. Goed gegeten, veel gedronken en veel gevist. Zoals het hoort. Van 6 uur sochtends tot half 8 savond, in de laatste donkere minuten, vlaggetjestijd. Ieder moment van de dag was weer anders. Het zweet gutst van het hoofd, de zeer moeilijk herkenbare schimmen schuiven langs, of die zwarte staart die net boven water uitsteekt. Pufjes, muds, machtig zo. Binnenkort meer. Cheers, Edwin