We begonnen zo rond 1 uur, 50% van het water in de buurt was bevroren en we waren steeds blij als we na een kwartiertje weer in mijn trekker uit de wind konden bijkomen en het ijs in de hengel ogen konden laten ontdooien! Aangekomen bij de 4de stek konden we een wat groter stuk bevissen, waar Toine vervolgens zijn eerste snoek pakte op een eigen gebonden streamer!

Groet Marc

Zondag had ik met Paul afgesproken om weer eens samen te vissen. Het was alweer een tijdje geleden dat we samen aan het water stonden en toen viste ik hem eruit met 3-0, daar moest een keer verandering in komen. Een nieuwe arena werd gekozen en de wapens werden uitgezocht. Ik met een #10 hengel (mijn #8 ligt nog steeds bij jou in de auto Ed!) want ik ging wel een grootte vangen en Paul met zijn #7. Als munitie trok ik de halve beastbugger leeg en stouwde de 25 cm EP streamers in mijn struindoosje. Paul had een subtieler arsenaal aan EP streamers in zijn favoriete kleur Zwart/Paars meegenomen.

We begonnen in de late ochtend daar het voor mij een eindje rijden was en het weer ons ook niet erg gunstig gezind was. Het was een dag waarbij er maar weinig mensen zich buiten lieten zien, dat de eenden zich in de windstille hoekjes samenschoolden en de ogen van je hengel elk half uurtje ontdaan moesten worden van ijs. Zelfs de doodaasvisser die er was, hield het maar een uurtje uit. Zo’n dag dat je gaat improviseren als je je handschoenen bent vergeten om het maar niet koud te krijgen!

De posities werden ingenomen en de streamers vlogen door de ijzige lucht om snel op diepte te komen in het donkere koude water. De eerste plekjes leverde niks op maar nadat Paul naar een andere plek was gelopen werd de rust doorbroken door de eerste aanbeet. Na deze snoek was Paul “on a roll” en ving binnen een half uurtje 3 snoeken. Bij mij bleef het helaas stil. Na de derde snoek op de plaat gezet te hebben hervatte ik het vissen. Ik wisselde ook maar naar Zwart/paars en al gauw kreeg ik een volger die net onder het oppervlakte wegdraaide. Wat een visuele zelfbevrediging is dat toch zeg, daar doe je het voor. Die plotselinge bek en flits van dat grote lichaam die uit de diepte voor je voeten een laatste aanval doet op je streamer voordat ze weer dat zwarte water induikt.

Op de volgende plek voltrok hetzelfde tafereel alleen dit keer kwam de grootmoeder van de vorige snoek verhaal halen. Ze klapt met opengesperde bek over mijn streamer en keert in een oogwenk om. Niet geheel op zo’n aanbeet voorbereid te zijn sloeg ik hard aan, te hard want samen in combinatie met geen lijn meer uit hebben staan en de flinke slag met de staart komt er teveel kracht op de leader en die breekt op de wartel. Paul hoort zelfs van enig afstand de klap en het afbreken. Balen, balen, balen, dat was en grote dame.

Na deze 2 missers kon ik eindelijk mijn eerste snoek haken en landen, niet die #10 snoek die ik gepland had maar ach die koude nul is eraf. Na de foto’s visten we even door maar naast wat volgers was het stille uurtje aangebroken. We besloten een restaurantje in te duiken voor een kop warme choco en een uitsmijter. De handschoenen lagen op de verwarming droog te worden en de kou trok langzaam uit onze botten.

Op de volgende plek werden we gesommeerd door een meneer om daar niet te vissen. Hij vertelde ons dat de vis gereserveerd was voor Duitsland omdat ze daar te weinig witvis zouden hebben. ?????

Onvoorstelbaar, woorden schooten ons tekort en er is geen communicatie mogelijk, wat een ouwe zot. Vol ongeloof maar naar een andere snoekige bestemming gereden. Helaas zijn de snoeken allemaal na de ochtendactiviteit in een ruststand gekomen en komen niet meer buiten spelen. We hielden het voor gezien, we hadden toch een paar mooie dames op de kant gekregen. 3-1 voor Paulus.
Het ijs bedekt op moment van schrijven de wateren in mijn omgeving en ik denk dat ik ook maar even in ruststand ga. Dromen van de tropen en het binden van vliegjes.

Yoooo Edwin,

Afgelopen vrijdag samen met vriend en vismaat Danny op pad geweest, al zoekende naar nieuwe locaties een poldersloot ontdekt waar we U tegen kunnen zeggen!! Altijd spannend om in onbekend water te vissen, vaak wordt er na een anderhalf uur niks toch weer teruggevallen naar bekender water waar de onzekerheid geen parten meer speelt, maar dit keer niet! Volhouden zei ik tegen Dan, ik weet ‘t zeker, kan de snoek bij wijze van spreken “ruiken”;-).

Na dit nog geen tien seconden gezegd te hebben duikt er voor m’n voeten een flinke en dikke poldersnoek op de geel/chartreuse EP streamer, dat dit niet de enige vis van de dag zou blijven bleek na drie worpen na het terugzetten, als een pijl door een gespannen boog duikt de volgende snoek vol overgave op de bijna lichtgevende streamer, weer recht voor neus, wat blijft dat toch mooi en misschien wel het mooiste element van het vissen met de vlieg op snoek, die te gekke aanbeten!!

Deze hele dag bleef dit eigenlijk doorgaan, met verrassend weinig missers en snoeken die na bijna uitgedrild te zijn loste, en dan gewoon de eerstvolgende worp, Beng, weer vol overgave erop duiken om alsnog geland te kunnen worden. Wel vijf keer meegemaakt vandaag, wat waren ze los, heerlijk hoor!

M’n schoonvader Henk, hoorde dit avontuur gisteravond en wilde toch wel heel graag een ochtendje pakken om dit spektakel met eigen ogen te zien. Zo gezegd zo gedaan, van morgen stond hij klaar met z’n vijfgrams spinhengeltje en ging ik uiteraard weer met de vliegenhengel achter de snoek aan, niet te geloven, na tien minuten hebben er al weer drie snoekjes zich vergist in de streamer, dat daar in twee uur tijd nog twee mooie aan de maat zijnde poldersnoeken bij kwamen maakte het natuurlijk weer helemaal te gek!! Dan als klap op de vuurpijl, een grote schim achter m’n streamer die bijna binnen was, damn!!, dat was een beste, helaas op het moment dat ik haar zag, zag zij mij ook en met een schrikkerige move knalt ze een meter voor m’n voeten weg naar het midden van de sloot. Meestal wanneer een snoek op deze manier door schrik wegknalt is de kans groot dat het daar bij blijft, maar wat ga ik uit m’n dak als ze bij de eerste worp uiterst kalm over de vlieg heenschuift, tik, hanguhhhh roep ik naar m’n schoonpa, een beauty en m’n eerste big”polder”mama sinds een hele tijd, gauw Danny bellen en m’n moment delen, yaaahoooooo!!!!!! In anderhalve dag 19 snoeken gevangen, waarvan Danny er twee voor z’n rekening nam, een losser voor Henk en ikzelf maar liefst 17 waarvan ook nog eens een polderbak van toch ruim 90cm!! Hier kan weer een flinke tijd op geteerd worden, wat een dagen, Danny en Henk, thanks, dit gaan we snel weer overdoen, hopelijk ook in het gezelschap van John…

Btw Edwin, de eerste visdag ving ik twee keer dezelfde snoek met een tussenpoze van ongeveer 2 uurtjes, heel apart! Vandaag een mooie snoek waar ik bij het landen iets vreemd zag, in het linkeroog was de pupil uit de iris en rolde deze tussen het netvlies en het oog zelf los heen en weer, met m’n vinger kon ik het kleine balletje alle kanten op bewegen, bij de laatste twee foto’s heb ik een closeup gemaakt, je ziet het duidelijk!!

Gr. Yuki

Ik heb in twee dagen tijd 13 bonefish gevangen. Wel snooks aangeworpen, maar niet kunnen haken. Je moet ook wel opletten wat je zoal aanwerpt, omdat je hoofzakelijk met een #8 hengel vist en die is super voor bonefish, maar niet voor de hele GROTE sterke vissen. Die bonefish zijn trouwens geweldige sportvissen, die éénmaal gehaakt, makkelijk tientallen meters vliegenlijn en backing van mijn reel scheurden.
Ik moest een engeltje op mijn schouder hebben gehad, want het lukte mij om een bonefish goed aan te werpen, te haken en succesvol uit te drillen. Ik heb er geen één verspeeld door lijnbreuk of losschietende haken of andere ongein waar je wel eens over leest. Als je een paar regeltjes in acht neemt, gaat het dan ook goed. Met name de stripstrike is belangrijk (goed de haak zetten door een ruk aan je lijn te geven na de aanbeet en niet direct je hengel heffen). OK, hierbij alvast drie foto’s. Nog bedankt voor je voortreffelijke uitrusting. Alles klopte!

Groetjes, Reinier Verduijn
Note Dyckers: prachtig bericht Reinier en met 13 bones is het resultaat ook top! Ook super dat de HighTide, de Danielsson, de vliegen, ach de complete uitrusting goed is bevallen, maar bovenal dat je doel is bereikt, bones vangen aan de vliegenlat. En je weet het he, eenmaal deze manier van vliegvissen ervaren en je bent verslaafd, hehe, tot horens, nogmaals klasse!!

Man, wat heb ik hier lang op gewacht. Meer dan 25 jaar achter de snoek aan, waarvan de laatste 20 jaar alleen nog maar met de vliegenlat. Al flink wat jaren terug was m’n record op 103 gezet, met de vliegenlat op een grote bucktail/zonker streamer. Onlangs geëvenaard door een even lange maar veel dikkere dame met een prachtige tekening. Ditmaal op een van m’n favoriete EP Pikestreamers. En hoezeer ik ook blij was met deze snoek, waren de gedachten toch weer hoe lang dit zou gaan duren om erover heen te gaan. Met de vliegenlat en big mama’s vangen, is nu eenmaal geen dagelijkse kost. Daarbij is dood / levend aas toch verreweg favoriet, niet mijn pakkie an, maar ik besef me dat die zo graag gewilde 110plusser wel eens erg moeilijk zou kunnen gaan worden. Hoe vaak hebben we er al niet over gehad tijdens de talloze autoritten naar veelbelovende wateren. Met Thomas, met Brian en met andere vismaten, deze pikes komen vaak ter sprake, giga koppen, een muil waar je u tegen zegt en een buik eronder, 30 pond of meer, echte bakken, zware dames, megamooie snoeken, het blijft dromen, toch?

En daar sta ik weer te harken met m’n HighTide #10, een Airflo Ridge Striper Intermediate #9 lijn erop en een grote zwarte ep streamer met wat ep sparkle purple. Mooi vol gebonden, een centimer of 20 zal die zijn. Het is hier pakweg 2,5 meter en het ligt boordevol vis. Grote dames liggen er. En in de hoop op de 110plusser wordt er weer een worp ingezet. Niet m’n meest favoriete manier van vliegvissen op snoek. Je ziet weinig, het is de bodem aftasten en je vist en verplaatst maar tergend langzaam. Totaal anders als de polder visserij, of in heldere kolken of een van de oude vaarten in de buurt. Je mot er wat voor over hebben. Spannend is het wel, want regelmatig pak ik een stukje vuil of iets dergelijks en elke keer gaat er dan weer een adrenaline golf door het lichaam heen, zal dit dan de meterbak zijn? Een korte strip, een felle tik, korte strip, felle tik, zo tik ik de streamer met de intermediate lijn en de lat schuin voorwaarts naar binnen. BOEMMMMMM en na 1,5 uur is het dan eindelijk raak. Niet zo klein beetje ook. De #10 slaat dubbel op het zware gewicht. Wat een vis, wat een aanbeet, wat een lomp geweld aan het andere uiteinde. Het gevecht kan beginnen en de eerste minuten kan ik weinig doen. Het is een beetje pompen en weer meegeven, pompen en geven. De lijn ligt ondertussen allang op de reel en na een minuut of 7 krijg ik er langzaam maar zeker dan eindelijk beweging in. Een glimp verschijnt, en daar sta je dan in je eentje, halleluja, eindelijk, wat een snoek, wat een kop en wat een prachtige kleuren. Ik sta te shaken en besef me dat dit een echte dame is. 110 plus hoop ik stiekem, maar dat schatten, zeker met een vis in het water blijft ene lastig karwei. Groot is ze zeker, groter dan de grootste snoek die ik tot nu toe heb gevangen. Een heftige staartslag en een mooie run maakt me duidelijk dat ik nu niet weg moet dromen, maar erbij moet zijn. Deze moet binnen komen Ed, concentratie op en top. Geen idee hoe deze gehaakt is, maar de stripstrike ging goed en tussentijds heb ik nog enkele keren de haak gezet. Dit moet goed gaan, ik voel het. En goed ging het. De dril was geweldig, de big mama nog vele malen mooier. Wat een kop, wat een buik, wat een snoek en dat aan de vlieg, yes 118 volle centimeters. Op een plas op loopafstand van m’n huis. Ik kan m’n ogen niet geloven. Onwerkelijk. Maar wat ontzettend gaaf! Yiiiihaaaaaaaaa

Its pike time!
Cheers, Edwin - Team Dyckers

En zo zijn er nog wat andere aanvullingen her en der, uiteraard de populaire TFO BVK series, de Danielsson L5W 6nine, F3W 4seven en de andere Danielsson series die nog steeds allemaal in de aanbieding zijn!

Goed weekend! Edwin - Team Dyckers

Een uurtje gewandeld met mijn vrouw en zoontje. De vliegenhengel mee en af en toe gooien. Van de kleine man moest ik zeer beslist vissen met de groen witte ep streamer en met als resultaat de eerste snoek van 2012. MVG John.

Note Dyckers: kijk John, tja als de kleine man het zegt…gefeliciteerd, dat er nog velen mogen volgen! Gr. Edwin - Team Dyckers

Uitrustend in de middag pauze, kapot zijn we…

Droogwaaien

En daar staan we dan, gedrieën, op zoek naar Big Mama’s. De golven knallen tegen de kant aan, overal geluid en toch weer niet. Als de streamer dan op diepte is, wordt deze traag binnen gehaald, met korte felle tikken, in de zone, droom ik weg, ik kijk om me heen, zie Paul naar Brian lopen, een snoek van rond de 70cm wordt snel onthaakt en even later weer teruggezet in z’n element, hanguh, das nummer 1, de duimen gaan de lucht in, hoppa. Kijk dat geeft de burger moed. En weer probeer ik de lijn tegen die harde wind in te knallen. De HighTide 10 is een uitkomst, met de 8 is het geen doen. Nu eigenlijk ook niet, maar we rammen door.

In m’n ooghoek zie ik Brian naar me toe komen. Op pakweg 20 meter afstand smijt hij z’n streamer langs een mooie rietkraag. Een flinke haal, nog een, BAM, Hangen! Z’n tien staat zo krom als een hoepel, het gevecht kan beginnen. Snel ren ik toe, das een beste maat, een heeeeele beste! Na een mooie dril op de reel grijpt hij haar uit het water, snel op de kant. Heb je een centimeter bij je? Nope, jij dan? Nee ook niet. Ondertussen is Paul ook aan komen rennen, genietend van de big smiles. Eeeuh en jij Paul, nope, shit, nou ja foto langs de hengel en thuis meten dan maar. Eind 90? Metervis? We weten het niet exact. Maar ooo wat is Big Mama 1 dik, wat een massief lichaam, een prachtig beest. Een snelle fotosessie, uiteraard de release en de handen worden geschud, top! In ieder geval de zwaarste snoek die ik gevangen heb zegt Brain nog. We zullen zien…

We raggen nog een uur door, maar geen snoek laat zich zien. Tijd voor een middagpauze met koffie, broodjes en chocola. In de luwte van de auto. Anders is het geen doen. En daar gaan de verhalen weer. Altijd mooi om zo met gelijkgestemden te zijn en aangezien Paul sinds vorig jaar ook het tropenvirus heeft te pakken, is het al snel duidelijk waar de gesprekken heen gaan. Tijd om weer te gaan snoeken gasten, zeg ik, anders blijven we de hele middag hier, o ja, hoor ik, hehe, daar gaan we weer!

Eindelijk is de worp zoals ik wil, op een mooie afstand, af laten zinken die boel, en we kunnen. Na enkele tikken is daar uit het niets dan eindelijk die langverwachte aanbeet. Ik bedenk me geen moment en geef een flinke ruk aan m’n vliegenlijn, direct gevolgd door een korte felle tik met de vliegenlat. Yiiiiihaaaaaa, de tien staat prachtig krom. Ik loop me daar toch een partij te juichen tijdens een machtige dril. Maar de heren zien niks, de harde wind dooft het geluid langzaam weg. Ik geniet op en top, maar besef me tegelijkertijd dat het hier lastig landen wordt zo. Geen gemakkelijke plek. En weer een schreeuw richting m’n maten. Ja hoor, ik zie Brian op kijken, hij heeft het gezien, gelukkig maar, niet veel later gevolgd door Paul, beiden komen ze aanrennen, top zulke maten! En de eerste flank laat zich nu ook zien, Big Mama 2, yesssss. Brian loopt nu te schieten en Paul helpt me bij het landen. Alles gaat super en daar is ze dan….

Twee van de drie lopen met een big smile rond. Maar het is nog niet afgelopen. Want nu is Brian weer aan de beurt. Er zit wel weer een flinke tijd tussen. maar een volgende prachtige Big Mama laat zich zien, wat een dag, wat een dag.

En langzaam maar zeker komt er een einde aan deze bijzondere dag, die wordt afgesloten met een hoosbui waar je u tegen zegt. Uiteindelijk hebben we de maten van de 3 Big Mama’s weten te achterhalen. De gewichten waren echt ongelooflijk, wat waren ze dik. De lengtes betekende 2 keer een PR voor Brian, 99 en 100cm en een evenaring voor mij van m’n PR van 103cm, echter deze vis was zoveel zwaarder dan m’n oude PR dat ik hier nu, tijdens dit schrijven, bijna anderhalve dag na dato nog steeds met een big smile rondloop. Enne zo zie je maar de ene dag is het goed, zoals Paul die onlangs z’n PR verbeterde met een prachtige snoek van 109cm en de andere dag is de ander aan de beurt. Het is een kwestie van doorzetten, gaan wanneer je kunt gaan en bovenal genieten! Dank Brian, dank Paul, voor wederom een onvergetelijke dag. Pike on the fly in Nederland, wat is dit toch gaaf. Blown away, what a beautiful day, Big Mama time! En hier nog wat fotootjes om het af te maken. Cheers, Edwin - Team Dyckers

“He Edwin heb je volgende week tijd om te gaan snoeken? Weet niet, erg druk enzo, maar wie weet kan ik vanmiddag nog wel ff tijd vrijmaken om achter big mama’s aan te gaan. Shit ik zou gaan klussen zegt Paul, ga meissie lief aan kijken. Ik ook Paul.”

En zo ging het nog even door op Facebook. Om 13.45 spreken we af bij de palingkar om van daaruit naar een maagdenlijk watertje te gaan, op zoek naar snoek. Een nieuwe vorm met de vliegenlat, die ik nog niet kende. En wat zeker de reden was dat Paul een hele beste big mama pakt. Zo’n eentje die de tand des tijds heeft doorstaan. Nee geen perfect gave maar met littekens, mooi zegt Paul, ik houd daar wel van zo’n oude rakker. Eerst miste hij nog een mooie aan z’n favoriete zwarte EP Streamer. “Das verreweg de beste Edwin, probeer het nu maar zo’n zwarte” Ik zal het bekennen, heb m’n eigen favorieten en ondanks dat hij vandaag echt meer aanbeten kreeg, denk ik niet zozeer dat het aan de kleur lag, maar meer aan de manier van vissen. Mooi om te ervaren dat je na meer dan 20 jaar vliegvissen op snoek nog steeds niet uitgeleerd bent. Paul leerde me het snoek nimfvissen. Korte heftige tikken, lang wachten afzinken, en weer een tik. WF lijn en vervolgens een leader van 3 meter, zo deed ik het in ieder geval en het werkte, want eindelijk pakte ik er ook een. De lijn zag je weglopen en BAM een gigastripstrike volgt. Het gevecht van de Big Mama was mooi, de kop van die 109 cm jaja honderdnegen centimers aan de vlieg nog mooier, machtige vis, dit gaan we zeker volgende week nog een keer over doen. Ik weet nu waar ze liggen, hehe, maar voor nu helemaal top en proost na een topmiddag, klasse! gr Edwin

Ik durf het bijna niet te vertellen, maar dan zien jullie ook de foto’s niet en die wil ik jullie ook niet onthouden. We zijn weer naar de tropen geweest. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en Sander, Henk Jan en ik hebben onze laatste vrije dagen en centjes bij elkaar geschraapt en hebben de schoenen weer omgeruild voor flip-flops.

Via een internet vriend zijn we dit maal op het kleine Puerto Ricaans eilandje Culebra terecht gekomen. Een plek voor tarpon en bonefish, en dat zijn de goudmijntjes in het Caribisch gebied.

Bij aankomst is het al vrij snel duidelijk dat we goed zaten, mooi huisje, SUV en een prachtige groene heuvelachtig natuur. De kustlijn biedt veel variatie, van mooie grote flats tot diepe mangrove baaitjes.
Het is wel een bestemming waar je vanaf de kant weinig in te brengen hebt. Daarom hadden we alle drie een kayak mee. De kayaks werden bijna dagelijks ingezet om de flats te bereiken en om met het krieken van de dag achter de tarpons in de mangroves aan te zitten.

De visserij blijkt een zeer uitdagende te zijn, we zagen dagelijks bonefish maar om ze te vangen was een heel ander verhaal. De meesten die we zagen waren niet aan het azen maar meer aan het cruisen. De tarpons waren in eerste instantie lastig te lokaliseren, behalve een groep die dagelijks werd gevoerd door een restaurant en die waren off limits. Maar aan het eind van de eerste week vonden we een stek waar ze constant aanwezig waren. We visten vanuit de kayaks met #10 hengels en drijvende lijnen en haalden zo toch een paar mooie tarpons, snook en zelfs spanish mackerel naar boven .

Helaas was het vissen vanuit een kayak niet geheel zonder risico’s. Nadat ik een mooie snook haakte trok die mij de mangrove in en tot overmaat van ramp prikte de snook na landing 4 gaatjes in de kayak. Na onthaken snel naar een ondiepe flat gepeddeld om de boel te plakken terwijl de hengels en spullen aan een mangroveboom bungelden. Leve het plaksetje dat HJ had meegenomen! Ook het rijden met 3 kayaks op het dak van een auto, in opgeblazen toestand kan ook leiden tot gaatjes, dat je het maar even weet.

Ondanks dat de bones zich wel af en toe op de flat lieten zien waren ze daar niet te vangen. Behalve HJ, die kon een tailende bone op Pirates Cay verleiden om zijn shrimpy te nemen. Uiteindelijk hebben we het over een andere boeg gegooid en hebben we de kayaks als platform gebruikt om een hoger standpunt te krijgen. Na enig gewenning konden we in de kayaks staan en met de peddel als roer en steekpaal langs de mangrove randen driften. Hier waren de bones rustiger aanwezig en konden we zo enkele vissen haken en landen. Top om zo toch nog succesvol te zijn door net even weer wat anders te proberen.

Al met al was de visserij niet top en we besloten om het eiland te verlaten om zo op zoek te gaan naar tarpons op het Puerto Rico zelf. De zoektocht leidde ons naar het zuidwesten waar wij bij een gids, Pochy, een slaapplaats konden regelen en die ons ook 2 dagen mee wilde nemen om zo het tijd te doen keren op de laatste dagen. Op de dag van aankomst zijn we zelf nog op pad geweest met de kayaks . De regels waren simpel maar het spelletje ondanks de kayak moeilijk. Zoek de duikende vogels in de lagune en daar zijn de tarpons. De vogels verplaatsten zich razendsnel en zo ook de tarpons (of andersom) uiteindelijk splitsten we ons af en ging ieder zijn weg. Bij zonsondergang heb ik 3 tarpons mogen haken en 1 weten te landen, een mooie 3 voeter nam mijn kayak op sleeptouw. De anderen hadden helaas geen vis.
Tot zover DIY. Later meer…
Cheers, Brian Elward